Erdem Beyazıt Ölüm Risalesi Kendi Sesinden

Erdem Beyazıt - Ölüm Risalesi - Kendi Sesinden

Erem Beyazıt - Ölüm Risalesi

Kendi Sesinden

Sesli Şiir Dinle

Ölüm Risalesi

Damla damla oluşuyor hayat 

Ölüm kımıl kımıl 

Duymak kolay 

Anlatmak değil 

Her an 

Farkındayım 

Az az öldüğümün 

Bilincindeyim doğan ayın 

Eriyen karın akan suyun 

Ve usul usul tükenen zamanın 

Tekrarlayıp duruyor saat 

Vakit te mahluktur 

Vakit te mahluktur 

İşliyor kalbim 

Eskiyor saçlarım 

Ve gözlerimin en ince hücreleri 

Okuyorum hayatı 

Toprağın üstünden çok 

Altındakilerle var olduğunu 

Toprak 

Ölüme aç 

Ölüme muhtaç 

Hayat 

Ölüm muhakkak 

Ve ölüm mutlak 

Tek kapısıdır ölümsüzlüğün 

Ölümle tanıştıktan sonra anladım 

Sadece bir kimlik belgesi olduğunu yaşamanın 

Kesitler 

Mahlukta devinen 

Gürül gürül bir ırmaktır ölüm 

Babalar ölür 

Dolaşır eli ölümün 

Saçlarında anaların oğulların 

Analar ölür 

Kök salar hasret yüreklere 

'Bir evlat pir olsa da' 

O zaman anlar ancak neymiş öksüzlük 

Oğullar ölür 

Bir kafes olur ölüm 

Ana kalbi bir kuştur 

Azad kabul etmez 

Sevgililer ölür 

Bir hicret olur ölüm 

Bir sıla 

Mesela arkadaşlar 

Arkadaşlıklar vardır okullarda 

Bakarsın biri gelmez bir gün 

Ve artık hiç gelmeyecektir 

Simsiyah bir gölge düşmüştür adeta 

Bahçeye koridorlara sınıflara 

Bir fısıltı dolaşır dudaklarda 

Kimi kirpikleri ıslak 

Çökmüş bahçenin tenha bir yerine 

Elinde bir çöp resmini çizer toprağa 

Anıların 

Kimileri öbek öbek toplanıp 

Çaresizliği dile getirirler anlamsız sözcüklerle 

-Nasıl olur daha dün beraberdik 

-Salıncakta İki Kişi'yi izlemiştik daha dün nasıl olur 

-Geçen pazar kırlarda dolaşmıştık 

''Göçmen kuşlar yerli kuşlardan daha mutlu olmalılar 

Hayatı dolu dolu yaşıyorlar'' demişti unutamıyorum 

Sonra bir mezarlıkta Bir çukurun başında 

Bir kapının ağzında 

Herkez susar 

Konuşur ölüm 

Ve sürer hayat. 

Bazan bir tekerlek altında 

Ansızın gelir ölüm 

Apansız biter sınav 

Bir elektrik kesilmesi gibi 

Kesilir tulu emel 

Bazan ölüm vardır 

Ölümden önce gelir 

Mesela bir hapishanede bir hücrede yaşanır 

Sorular hep yanıtsız kalır orada 

Sadece konuşan rüyalardır 

Yahut hayaller suskun duvarlarda 

Gözler kabul eder parmaklar kabul eder 

Ama beyin hep umuttan yanadır 

Bazan akan bir film şeridinin 

Tek kare donan bir fotoğrafı gibidir 

Ölüm 

Karşıda bir manga asker 

Gözler namluların karanlık ağızlarını görmez de 

Takılıp kalır masmavi gökyüzünde 

Asılıp kalmış bembeyaz bir buluta 

Ölümden uzak ölümler vardır 

Gazete ilanlarında rastlanılan 

Dünyaya bağlılığın zavallı 

Ve muannit 

Bir belgesidir 

Daha çok kalanlara ait. 

Bir de bir örümcek ağının ortasına düşmüş 

Bir sineğin titrek bacaklarında seyretmiştim ölümü 

Ölümler vardır: 

Can kuş gibi uçar gider 

Bir martının süzülüp 

Kaybolması gibi maviliklerde 

Bir Portre 

Engin sakin berrak bir denize 

Uçsuz bir kumsaldan ağır ağır 

Nasıl yürürse insan 

Sokrates öyle yürüdü ölüme 

Tilmizleri ağlaşırken 

O vasiyet ediyordu: 

-Asklepyos'a bir horoz borçluyuz 

Unutmayınız. 

Ne tuhafsınız dostlar 

Güçsüz kadınlar gibi ağlaşmak niye 

Yükselmek varken ölümsüzlüğe 

İnancına sahip olmak 

İnsan olmanın şartı 

Kölelikler içinde en onulmaz kölelik 

Hayatın ölümcül yanına 

Takılıp kalmak değil mi? 

İlkin ayaklarında duydu Sokrates 

Zehirin soğukluğunu 

Ve yavaş yavaş ölüm 

Yükseldi göğsüne çenesine 

Dudaklarında donan son bir tebessümle 

Bir işaret taşı da böylece 

Sokrates dikmiş oldu ölüme 

Ölümün Sesi 

Ölümden bir işaret var her şeyde 

Ölümün sesini duyuyorum şarkılarda türkülerde: 

-Kışlanın önünde redif sesi var 

Namluların ucunda ölümün sesi! 

-Bir ay doğdu geceden oy oy 

Karanlığın ağzında ölümün sesi! 

-Erzurum dağları kan ile boran 

Vadilerin koynunda ölümün sesi 

-Ezo gelin durmuş bakar yollara 

Umudun ardında ölümün sesi! 

-Bir ihtimal daha var 

Umuddan da öte ölümün sesi! 

Kendi Ölümüme Ait Bir Deneme 

Bir gün öleceğim biliyorum 

Bunu her an ölür gibi biliyorum 

Anamın yüreğinde bir kor 

Ölene dek sönmeyecek bir ateş 

Kımıldanıp duracak hep 

Karım bomboş bulacak dünyayı 

-N'olurdu birlikte ölseydik, deyip duracak 

Oysa insan yalnız ölür 

Ama o olmayacak dualarla teselli arayacak 

Kızlarımın gırtlaklarında bir düğüm 

Bir süre kaçacaklar insanlardan 

Boşluğa düşmüş gibi bir duygu içlerinde 

Sonunda onlar da kabullenecekler öylesine 

Ölümüme en çabuk dostlarım alışacaklar 

-Yaşayıp gidiyorduk yahu 

Ne vardı acele edecek! 

Diyecekler 

Biliyorum yaklaşıyoruz her an 

Biliyorum oruçlu doğar insan 

Ölümün iftar sofrasına 

Son Söz 

Ve zaman döne döne 

Gelmişti başlangıç noktasına 

İlk yaratılış düğümüne 

Mahlukatın var olduğu 

Yüzüsuyu hürmetine 

Evrenin Efendisinin 

Kavuşmak vakti gelmişti sevgilisine. 

Hayatın menbaı 

Merhametin son durağı 

Madeni, muhabbet ocağının 

Ateşler içindeydi 

Yatağında. 

İltica etmişti sanki Kainat 

Kutsal tenine 

Hayata şafak olan alnında 

Ter taneleri 

Her biri insanlık çilesinden 

Bir haberdi sanki 

Bir an oldu 

Aralandı gözleri 

Sonsuzu kuşatan bakışları 

Süzdü ciğerparesi Fatıma'yı 

Süzdü tek tek çevresindeki 

Can dostlarını 

Kıpırdadı dudakları, dedi: 

-Ebu Bekir kıldırsın namazı 

Sonra daldı daldı uyandı 

Son defa aralandı 

Bakışları 

Yöneldi bir noktaya 

Karar kıldı bir noktada 

Ve dedi: 

-Merhaba ey refik-i ala! 

Olacak oldu 

Akıllar kamaştı 

Kalpler tutuştu 

Feryat ve figan gökleri tuttu 

Çekti kılıcını Faruk olan 

Sıçradı orta yere: 

-Kim derse ''O öldü'', öldürürüm! 

Ayrılık ateşinden 

Ateşin şiddetinden 

Sanki bendler çözülmüş 

Felekler çökmüştü 

Şuur tutuşmuş 

Akıl iflas etmişti. 

Sonra Sıddıyk olan 

Yetişti geldi 

Baktı baktı yatağında hareketsiz yatan sevgiliye 

Mağarada arkadaşına Hicrette yoldaşına 

Sonra baktı çevresine 

Mahşerden önce mahşer hali yaşayan 

Ashabına 

Aline 

Ebu Bekir dedi: 

-Ey nas, susun! 

Kim ki Resulullaha tapmaktadır 

Bilsin ki Resul ölmüştür 

Kim ki Allaha tapmaktadır 

Bilsin ki Allah ölmez 

Hayy ve Layemuttur 

Ey nas, susun! 

''İnna Lillah ve inna ileyhi raciun'' 

Sonra eğildi sevgilinin yüzüne 

Sürdü bulutlanmış gözlerini 

O güzellikler ülkesine 

Baktı baktı ve dedi: 

-Hayatında güzeldin 

Ölümünde güzelsin 

Öldün 

Bir daha ölmeyeceksin

Erdem Beyazit

Sesli Şiir Vakti

İncele !

Sezai Karakoç Ey Sevgili Sürgün Ülkeden Başkentler Başkentine Sesli Şiir Dinle

Sezai Karakoç - Ey Sevgili - Sürgün Ülkeden Başkentler Başkentine - Sesli Şiir Dinle

Sezai Karakoç - Ey Sevgili

Sesli Şiir Dinle

SÜRGÜN ÜLKEDEN BAŞKENTLER BAŞKENTİNE

Ey Sevgili

Senin kalbinden sürgün oldum ilkin

Bütün sürgünlüklerim bir bakıma bu sürgünün bir süreği

Bütün törenlerin şölenlerin ayinlerin dışında

Sana geldim ayaklarına kapanmaya geldim

Af dilemeye geldim affa layık olmasam da

Uzatma dünya sürgünümü benim

Güneşi bahardan koparıp

Aşkın bu en onulmazından koparıp

Bir tuz bulutu gibi

Savuran yüreğime

Ah uzatma dünya sürgünümü benim

Nice yorulduğum ayakkabılarımdan değil

Ayaklarımdan belli

Lambalar eğri

Aynalar akrep meleği

Zaman çarpılmış atın son hayali

Ev miras değil mirasın hayaleti

Ey gönlümün doğurduğu

Büyüttüğü emzirdiği

Kuş tüyünden

Ve kuş sütünden

Geceler ve gündüzlerde

İnsanlığa anıt gibi yükselttiği

Sevgili 

En sevgili

Ey sevgili

Uzatma dünya sürgünümü benim

Bütün şiirlerde söylediğim sensin

Suna dedimse sen Leyla dedimse sensin

Seni saklamak için görüntülerinden faydalandım Salome'nin Belkis'in

Boşunaydı saklamaya çalışmam öylesine aşikârsın sen bellisin.

Kuşlar uçar senin gönlünü taklit için

Ellerinden devşirir bahar çiçeklerini

Deniz gözlerinden alır sonsuzluğun haberini

Ey gönüllerin en yumuşağı en derini

Sevgili 

En sevgili

Ey sevgili

Uzatma dünya sürgünümü benim

Yıllar geçti sapan ölümsüz iz bıraktı toprakta

Yıldızlara uzanıp hep seni sordum gece yarılarında

Çatı katlarında bodrum katlarında

Gölgelendi gecemi aydınlatan eşsiz lamba

Hep Kanlıca'da Emirgân'da

Kandilli'nin kurşunî şafaklarında

Seninle söyleşip durdum bir ömrün baharında yazında

Şimdi onun birdenbire gelen sonbaharında

Sana geldim ayaklarına kapanmaya geldim

Af dilemeye geldim affa layık olmasam da

Ey çağdaş Kudüs (Meryem)

Ey sırrını gönlünde taşıyan Mısır (Züleyha)

Ey ipeklere yumuşaklık bağışlayan merhametin kalbi

Sevgili 

En sevgili

Ey sevgili

Uzatma dünya sürgünümü benim

Dağların yıkılışını gördüm bir Venüs bardağında

Köle gibi satıldım pazarlar pazarında

Güneşin sarardığını gördüm Konstantin duvarında

Senin hayallerinle yandım düşlerin civarında

Gölgendi yansıyıp duran bengisu pınarında

Ölüm düşüncesinin beni sardığı şu anda

Verilmemiş hesapların korkusuyla

Sana geldim ayaklarına kapanmaya geldim

Af dilemeye geldim affa layık olmasam da

Sevgili 

En sevgili

Ey sevgili

Uzatma dünya sürgünümü benim

Ülkendeki kuşlardan ne haber vardır

Mezarlardan bile yükselen bir bahar vardır

Aşk celladından ne çıkar madem ki yâr vardır

Yoktan da vardan da öte bir Var vardır

Hep suç bende değil beni yakıp yıkan bir nazar vardır

O şarkıya özenip söylenecek mısralar vardır

Sakın kader deme kaderin üstünde bir kader vardır

Ne yapsalar boş göklerden gelen bir karar vardır

Gün batsa ne olur geceyi onaran bir mimar vardır

Yanmışsam külümden yapılan bir hisar vardır

Yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer vardır

Sırların sırrına ermek için sende anahtar vardır

Göğsünde sürgününü geri çağıran bir damar vardır

Senden umut kesmem kalbinde merhamet adlı bir çınar vardır

Sevgili 

En sevgili

Ey sevgili

Sezai KARAKOÇ

Sesli Şiir Vakti

İncele !

Nurullah Genç Yağmur Şiiri Sacit Onanın Sesinden Sesli Şiir Dinle

Nurullah Genç - Yağmur Şiiri - Sacit Onan'ın Sesinden, Sesli Şiir Dinle

Nurullah Genç - Yağmur NaaTı

Sacit Onan'ın Sesinden

Sesli Şiir Dinle

Yağmur

Vareden'in adıyla insanlığa inen Nur 

Bir gece yansıyınca kente Sibir dağından 

Toprağı kirlerinden arındırır bir Yağmur 

Kutlu bir zaferdir bu ebabil dudağından 

Rahmet vadilerinden boşanır ab-ı hayat 

En müstesna doğuşa hamiledir kainat 

Yıllardır boz bulanık suları yudumladım 

Bir pelikan hüznüyle yürüdüm kumsalları 

Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım 

Hasretin alev alev içime bir an düştü 

Değişti hayel köşküm, gözümde viran düştü 

Sonsuzluk çiçeklerle donandı yüreğimde 

Yağmalanmış ruhuma yeni bir devran düştü 

İhtiyar cübbesinden kan süzülür Nebi'nin 

Gökyüzü dalgalanır ipekten kanatlarla 

Mehtabını düşlerken o mühür sahibinin 

Sarsılır Ebu Kubeys kovulmuş feryatlarla 

Evlerin arasına dikilir yesil bayrak 

Yeryüzü avaredir, yapayalnız ve kurak 

Zaman, ayaklarımda tükendi adım adım 

Heyûla, bir ağ gibi ördü rüyalarımı 

Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydim 

Yağmur, gülsenimize sensiz, baldiran düştü 

Düşmanlik içimizde; dostluklar yaban düştü 

Yenilgi, ilmek ilmek düğümlendi tarihe 

Her sayfaya talihsiz binlerce kurban düştü 

Bir güzide mektuptur, çağlarin ötesinden 

Ulaşır intizarın yaldızlı sabahına 

Yayılır o en büyük mustu, pazartesinden 

Beyazlik dokunmuştur gecenin siyahina 

Susuzluktan dudağı çatlayan gönüllerin 

Sükutu yar, sevinci dualar kadar derin 

Çaresiz bir takvimden yalnızlığa gün saydım 

Bir cezir yaşadım ki, yaşanmamiş, mazide 

Dokunduğun küçük bir nakış da ben olsaydim 

Sensiz, kaldırımlara nice güzel can düştü 

Yarılan göğsümüzden umutlar bican düştü 

Yağmur, kaybettik bütün hazinesini ceddin 

En son, avucumuzdan inci ve mercan düştü 

Melekler sağnak sağnak gülümser maveradan 

Gümüş ibrik taşıyan zümrüt gagalı kuşlar 

Mutluluk nağmeleri işitirler Hiradan 

Bir devrim korkusuyla halkalanır yokuşlar 

Bir bebeğin secdeye uzanırken elleri 

Paramparça, ateşler sahinin hayalleri 

Keşke bir gölge kadar yakınında dursaydım 

O mücella çehreni izleseydim ebedi 

Sana sırılsıklam bir bakış da ben olsaydım 

Sarardı yeşil yaprak; dal koptu; fidan düştü 

Baykuşa çifte yalı; bülbüle zindan düştü 

Katil sinekler deldi hicabın perdesini 

İstiklal boşluğunda arılar nadan düştü 

Dolaşan ben olsaydım Save'nin damarında 

Tablosunu yapardim yıkılan her kulenin 

Ebedi aşka giden esrarlı yollarında 

Senden bir kıvılcımın, süreyya bir şulenin 

Tarasaydım bengisu fışkıran kakülünü 

On asırlık ocağın savururdum külünü 

Bazen kendine aşık deli bir fırtınaydım 

Fırtınalar önünde bazen bir kuru yaprak 

Uğrunda koparılan bir baş da ben olsaydım 

Sensizlik depremiyle hancı düştü; han düştü 

Mazluma sürgün evi; zalime cihan düştü 

Sana meftun ve hayran, sana ram olanlara 

Bir bela tünelinde ağır imtihan düştü 

Badiye yaylasında koklasaydım izini 

Kefenimi biçseydi Ebva'da esen rüzgar 

Seninle yıkasaydım acılar dehlizini 

Ne kaderi suçlamak kalırdı ne intihar 

Üstüne pırıl pırıl damladığın bir kaya 

Bir hurma çekirdeği tercihimdir dünyaya 

Suskunluğa dönüştü sokaklarda feryadım 

Tereddüt oymak oymak kemirdi gururumu 

Bahira'dan süzülen bir yaş da ben olsaydım 

Haritanın en beyaz noktasına kan düştü 

Kırıldı adaletin kılıcı; kalkan düştü 

Mahkumlar yargılıyor; hakimler mahkum şimdi 

Hakların temeline sanki bir volkan düştü 

Firakınla kavrulur çölde kum taneleri 

Ahuların içinde sevdan akkor gibidir 

Erdemin, bereketin doldurur haneleri 

Sensiz hayat toprağın sırtında ur gibidir 

Şemsiyesi altında yürürsün bulutların 

Sensiz, yükü zehirdir en güzel imbatların 

Devlerin esrarını aynalara sorsaydım 

Çözülürdü zihnimde buzlanmış düşünceler 

Okşadığın bir parça kumaş da ben olsaydım 

Sensiz, tutunduğumuz dallardan yılan düştü 

İlkin karardı yollar, sonra heyelan düştü 

Güvenilen dağlara kar yağdi birer birer 

Sensizlik diyarından püsküllü yalan düştü 

Yağmur, duysam içimin göklerinden sesini 

Yağarsın; taşlar bile yemyeşil filizlenir 

Yıldırımlar parçalar çirkefin gövdesini 

Sel gider ve zulmetin çöplüğü temizlenir 

Yağmur, bir gün kurtulup çağın kundaklarından 

Alsam, ölümsüzlüğü billur dudaklarından 

Madeni arzuların ardında seyre daldım 

Küflü bir manzaranın çürüyen güllerini 

Senin için görülen bir düş de ben olsaydim 

Şehirler kabus dolu; köylere duman düştü 

Tersine döndü her şey sanki; asuman düştü 

Kırık bir kayık kaldı elimizde, hayali 

Hazindir ki; dertleri asmaya umman düştü 

Ayrılığın bağrımda büyüyen bir yaradır 

Seni hissetmeyen kalp, kapısız zindan olur 

Sensiz doğrular eğri; beyaz bile karadır 

Sesini duymayanlar girdabında boğulur 

Ana rahminde ölür sensizlikten bir cenin 

Şaşkınlığa açılır gözleri, görmeyenin 

Saatlerin ardında hep kendimi aradim 

Bir melal zincirine takıldı parmaklarım 

Yeryüzünde seni bir görmüş de ben olsaydım 

Sensiz, ufuklarıma yalancı bir tan düştü 

Sensiz kıtalar boyu uzayan vatan düştü 

Bir kölelik ruhuna mahkum olunca gönül 

Yüzyıllardır dorukta bekleyen sultan düştü 

Ay gibisin; güneşler parlıyor gözlerinde 

Senin tutkunla mecnun geziyor güneş ve ay 

Her damla bir yıldızı süslüyor göklerinde 

Sümeyra'yı arıyor her damlada bir saray 

Tohumlar ve iklimler senindir; mevsim senin 

Mekanın fırçasında solmayan resim senin 

Yağmur, birgün elimi ellerinde bulsaydım 

Güzellik şahikası gülümserdi yüzüme 

Senin visalinle bir gülmüş de ben olsaydım 

Tavanı çöktü aşkın; duvarlar üryan düştü 

Toplumun gündemine koyu bir isyan düştü 

İniltiler geliyor doğudan ve batıdan 

Sensizlikten bozulan dengeye ziyan düştü 

Islaklığı sanadır ahımın, efgahımın 

İçimde hicranınla tutuşuyor nağmeler 

Sendendir eskimeyen cevheri efkarımın 

Nazarın ok misali karanlıkları deler 

Bu değirmen seninle dönüyor; ahenk senin 

Renkleri birbirinden ayıran mihenk senin 

Bir hüzün ülkesine gömülüp kaldı adım 

Kapanıyor yüzüme aralanan kapılar 

Sana hicret eden bir Kureyş de ben olsaydım 

Yağmur, sayrılığıma seninle derman düştü 

Beynimin merkezine ölümsüz ferman düştü 

Silindi hayalimden bütün efsunu ömrün 

Bir dönüm noktasında aklıma Rahman düştü 

Nefsinle yeniden çizilecek desenler 

Çehreler yepyeni bir degişim geçirecek 

Aydınlığa nurunla kavuşacak mahzenler 

Anneler çocuklara hep seni içirecek 

Yağmur, seninle biter susuzluğu evrenin 

Sana mü'mindir sema; sana muhtaçtır zemin 

Damar damar seninle, hep seninle dolsaydım 

Batılı yıkmak için kuşandığın kılıcın 

Kabzasında bir dirhem gümüş de ben olsaydım 

Kardeşler arasında heyhat, su-i zan düştü 

Zedelendi sağduyu; körleşen iz'an düştü 

Şarrkısıyla yaşadık yıllar yılı baharın 

İnsanlık bahçemize sensizlik hazan düştü 

Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım 

Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydım 

Dokunduğun küçük bir nakiş da ben olsaydım 

Sana sırılsıklam bir bakiş da ben olsaydım 

Uğrunda koparılan bir baş da ben olsaydım 

Bahira'dan süzülen bir yaş da ben olsaydım 

Okşadığın bir parça kumaş da ben olsaydım 

Senin için görülen bir düş de ben olsaydım 

Yeryüzünde seni bir görmüş de ben olsaydım 

Senin visalinle bir gülmüş de ben olsaydım 

Sana hicret eden bir Kureyş de ben olsaydım 

Damar damar seninle, hep seninle dolsaydım 

Batılı yıkmak için kuşandığın kılıcın 

Kabzasında bir dirhem gümüş de ben olsaydım

Nurullah Genç

Sesli Şiir Vakti

İncele !

Fuzuli Su Kasidesi Harun Yıldızın Sesinden Sesli Şiir Dinle

Fuzuli - Su Kasidesi - Harun Yıldız'ın Sesinden - Sesli Şiir Dinle

Fuzuli - Su Kasidesi

Harun Yıldız'ının Sesinden

Sesli Şiir Dinle

Divan Şiiri

Sözleri Açıklamalı:

Su Kasidesi

Saçma ey göz eşkden gönlümdeki odlara su 

Kim bu denlü dutuşan odlara kılmaz çâre su 

(Ey göz! Gönlümdeki (içimdeki) ateşlere göz yaşımdan 

su saçma ki, bu kadar (çok) tutuşan ateşlere su fayda 

vermez.) 

Âb-gûndur günbed-i devvâr rengi bilmezem 

Yâ muhît olmış gözümden günbed-i devvâra su 

(Şu dönen gök kubbenin rengi su rengi midir; yoksa 

gözümden akan sular, göz yaşları mı şu dönen gök 

kubbeyi kaplamıştır, bilemem..) 

Zevk-ı tîğundan aceb yoh olsa gönlüm çâk çâk 

Kim mürûr ilen bırağur rahneler dîvâra su 

(Senin kılıca benzeyen keskin bakışlarının zevkinden 

benim gönlüm parça parça olsa buna şaşılmaz. Nitekim 

akarsu da zamanla duvarda, yarlarda yarıklar meydana 

getirir.) 

Vehm ilen söyler dil-i mecrûh peykânun sözin 

İhtiyât ilen içer her kimde olsa yara su 

(Yarası olanın suyu ihtiyatla içmesi gibi, benim 

yaralı gönlüm de senin ok temrenine, ok ucuna benzeyen 

kirpiklerinin sözünü korka korka söyler.) 

Suya virsün bâğ-bân gül-zârı zahmet çekmesün 

Bir gül açılmaz yüzün tek virse min gül-zâra su 

(Bahçıvan gül bahçesini sele versin (su ile 

mahvetsin), boşuna yorulmasın; çünkü bin gül bahçesine 

su verse de senin yüzün gibi bir gül açılmaz.) 

Ohşadabilmez gubârını muharrir hattuna 

Hâme tek bahmahdan inse gözlerine kara su 

(Hattatın beyaz kâğıda bakmaktan, kalem gibi, 

gözlerine kara su inse (kör olsa, kör oluncaya kadar 

uğraşsa yine de) gubârî (yazı)sını, senin yüzündeki 

tüylere benzetemez. ) 

Ârızun yâdıyla nem-nâk olsa müjgânum n'ola 

Zayi olmaz gül temennâsıyla virmek hâra su 

(Senin yanağının anılması sebebiyle kirpiklerim 

ıslansa ne olur, buna şaşılır mı? Zira gül elde etmek 

dileği ile dikene verilen su boşa gitmez.) 

Gam güni itme dil-i bîmârdan tîgun dirîğ 

Hayrdur virmek karanu gicede bîmâra su 

(Gamlı günümde hasta gönlümden kılıç gibi keskin olan 

bakışını esirgeme; zira karanlık gecede hastaya su 

vermek hayırlı bir iştir.) 

İste peykânın gönül hecrinde şevkum sâkin it 

Susuzam bir kez bu sahrâda menüm-çün ara su 

(Gönül! Onun ok temrenine benzeyen kirpiklerini iste 

ve onun ayrılığında duyduğum hararetimi yatıştır, 

söndür. Susuzum bu defa da benim için su ara.) 

Men lebün müştâkıyam zühhâd kevser tâlibi 

Nitekim meste mey içmek hoş gelür hûş-yâra su 

(Nasıl sarhoşa şarap içmek, aklı başında olana da su 

içmek hoş geliyorsa, ben senin dudağını özlüyorum, 

sofular da kevser istiyorlar.) 

Ravza-i kûyuna her dem durmayup eyler güzâr 

Âşık olmış galibâ ol serv-i hoş-reftâra su 

(Su, her zaman senin Cennet misâli mahallenin 

bahçesine doğru akar. Galiba o hoş yürüyüşlü, hoş 

salınışlı; serviyi andıran sevgiliye aşık olmuş.) 

Su yolın ol kûydan toprağ olup dutsam gerek 

Çün rakîbümdür dahı ol kûya koyman vara su 

(Topraktan bir set olup su yolunu o mahalleden 

kesmeliyim, çünkü su benim rakibimdir, onu o yere 

bırakamam.) 

Dest-bûsı ârzûsıyla ger ölsem dostlar 

Kûze eylen toprağum sunun anunla yâra su 

(Dostlarım! Şayet onun elini öpme arzusuyla ölürsem, 

öldükten sonra toprağımı testi yapın ve onunla 

sevgiliye su sunun.) 

Serv ser-keşlük kılur kumrî niyâzından meger 

Dâmenin duta ayağına düşe yalvara su 

(Servi kumrunun yalvarmasından dolayı dikbaşlılık 

ediyor. Onu ancak suyun eteğini tutup ayağına düşmesi 

(yalvarıp aracı olması bu dikbaşlılığından) 

kurtarabilir.) 

İçmek ister bülbülün kanın meger bir reng ile 

Gül budağınun mizâcına gire kurtara su 

(Gül fidanı bir hile ile (meşhur gül ve bülbül 

efsanesindeki gibi yine) bülbülün kanını içmek 

istiyor; bunu engelleyebilmek için suyun gül 

dallarının damarlarına girerek gül ağacının mizacını 

değiştirmesi gerekir.) 

Tıynet-i pâkini rûşen kılmış ehl-i âleme 

İktidâ kılmış târîk-i Ahmed-i Muhtâr'a su 

(Su Hz. Muhammed'in (s.a.v) yoluna uymuş (ve bu hâli 

ile) dünya halkına temiz yaratılışını açıkça 

göstermiştir.) 

Seyyid-i nev-i beşer deryâ-ı dürr-i ıstıfâ 

Kim sepüpdür mucizâtı âteş-i eşrâra su 

(İnsanların efendisi, seçme inci denizi (olan Hz. 

Muhammed'in s.a.v) mucizeleri kötülerin ateşine su 

serpmiştir.) 

Kılmağ içün tâze gül-zârı nübüvvet revnakın 

Mu'cizinden eylemiş izhâr seng-i hâra su 

(Katı taş, Peygamberlik gül bahçesinin parlaklığını 

tazelemek için (ve onun) mucizesinden dolayı su 

meydana çıkarmıştır.) 

Mu'cizi bir bahr-ı bî-pâyân imiş âlemde kim 

Yetmiş andan min min âteş-hâne-i küffara su 

(Hz. Peygamberimiz'in mûcizeleri dünyada uçsuz 

bucaksız bir deniz gibi imiş ki, ondan (o 

mucizelerden), ateşe tapan kâfirlerin binlerce 

mâbedine su ulaşmış ve onları söndürmüştür.) 

Hayret ilen barmağın dişler kim itse istimâ 

Barmağından virdügin şiddet günü Ensâr'a su 

(Mihnet günü Ensâr'a parmağından su verdiğini (bir 

mucize olarak parmağından su akıttığını) kim işitse 

hayret ile (şaşa kalarak) parmağını ısırır.) 

Dostı ger zehr-i mâr içse olur âb-ı hayât 

Hasmı su içse döner elbette zehr-i mâra su 

(Dostu yılan zehri içse (bu zehir onun dostu için) âb- 

ı hayat olur. Aksine düşmanı da su içse (o su, 

düşmanına) elbette yılan zehrine döner.) 

Eylemiş her katreden min bahr-ı rahmet mevc-hîz 

El sunup urgaç vuzû içün gül-i ruhsâra su 

(Abdest (almak) için el uzatıp gül (gibi olan) 

yanaklarına su vurunca (sıçrayan) her bir su 

damlasından binlerce rahmet denizi dalgalanmıştır.) 

Hâk-i pâyine yetem dir ömrlerdür muttasıl 

Başını daşdan daşa urup gezer âvâre su 

(Su ayağının toprağına ulaşayım diye başını taştan 

taşa vurarak ömürler boyu, durmaksızın başıboş gezer.) 

Zerre zerre hâk-i dergâhına ister sala nûr 

Dönmez ol dergâhdan ger olsa pâre pâre su 

(Su, onun eşiğinin toprağına zerrecikler halinde ışık 

salmak (orayı aydınlatmak) ister. Eğer parça parça da 

olsa o eşikten dönmez.) 

Zikr-i na'tün virdini dermân bilür ehl-i hatâ 

Eyle kim def-i humâr içün içer mey-hâra su 

(Sarhoşlar içkiden sonra gelen bat adrysını gidermek 

için nasıl su içerlerse, günahkârlar da senin na'tının 

zikrini dillerinde tekrarlamayı (dertlerine) 

derman bilirler.) 

Yâ Habîballah yâ Hayre'l beşer müştakunam 

Eyle kim leb-teşneler yanup diler hemvâra su 

(Ey Allah'ın sevgilisi! Ey insanların en hayırlısı! 

Susamışların (susuzluktan dudağı kurumuşların) yanıp 

dâimâ su diledikleri gibi (ben de) seni özlüyorum.) 

Sensen ol bahr-ı kerâmet kim şeb-i Mi'râc'da 

Şebnem-i feyzün yetürmiş sâbit ü seyyâra su 

(Sen o kerâmet denizisin ki mi'râc gecesinde feyzinin 

çiyleri sabit yıldızlara ve gezegenlere su ulaştırmış.) 

Çeşme-i hurşîdden her dem zülâl-i feyz iner 

Hâcet olsa merkadün tecdîd iden mimâra su 

(Kabrini yenileyen (tamir eden) mimara su lazım olsa, 

güneş çeşmesinden her an bol bol saf, tatlı ve güzel 

su iner.) 

Bîm-i dûzah nâr-ı gam salmış dil-i sûzânuma 

Var ümîdüm ebr-i ihsânun sepe ol nâra su 

(Cehennem korkusu, yanık gönlüme gam ateşi salmış, 

(ama) o ateşe, senin ihsan bulutunun su serpeceğinden 

ümitliyim.) 

Yümn-i na'tünden güher olmış Fuzûlî sözleri 

Ebr-i nîsândan dönen tek lü'lü şeh-vâra su 

(Seni övmenin bereketinden dolayı Fuzûlî'nin (alelâde) 

sözleri, nisan bulutundan düşüp iri inciye dönen su 

(damlası) gibi birer inci olmuştur.) 

Hâb-ı gafletden olan bîdâr olanda rûz-ı haşr 

Eşk-i hasretden tökende dîde-i bîdâra su 

(Kıyamet günü olduğu zaman, gaflet uykusundan uyanan 

düşkün (yahut aşık) göz, (sana duyduğu) hasretten su 

(gözyaşı) döktüğü zaman,) 

Umduğum oldur ki rûz-ı haşr mahrûm olmayam 

Çeşm-i vaslun vire men teşne-i dîdâra su 

(O mahşer günü, güzel yüzüne susamış olan bana vuslat 

çeşmenin su vereceğini, beni mahrum bırakmayacağını 

ummaktayım.)

Fuzuli

-------------------------------------------------------------seslisiirvakti-------------------------------------------------------

Bu Sayfanın Son Sözü Yada Dizesi Üstad Necip Fazıl'dan Gelsin

GÜZEL ŞEY

Ölüm güzel şey; budur perde ardından haber.

Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber?.. 

Necip Fazıl Kısakürek(1977)

Sesli Şiir Vakti

İncele !

Şeyh Galip NaaT Müseddes Natı Şerifi Nebevî

Şeyh Galip - NaaT (Müseddes Na'tı Şerif-i Nebevî)

Şeyh Galip - Müseddes Na'tı Şerif-i Nebevî
NaaT
Sesli Şiir Dinle

Müseddes Na'tı Şerif-i Nebevî

Sultan-ı rûsül şâh-ı mümeccedsin efendim 

Bî-çârelere devlet-i sermedsin efendim

Divân-i ilâhide ser-âmedsin efendim

Menşur-ı “le-amrük”le müeyyedsin efendim

.

Sen Ahmed ü Mahmud u Muhammedsin efendim

Hak’dan bize sultân-ı müeyyedsin efendim

.

Hutben okunur minber-i iklim-i bekâda 

Hükmün tutulur mahkeme-i rûz-ı cezâda

Gülbank-i kudümün çekilir arş-ı Hudâ’da

Esmâ-i şerifin anılır arz ü semâda

.

Sen Ahmed ü Mahmud u Muhammed’sin efendim

Hak’dan bize sultân-ı müeyyedsin efendim

.

Ol dem ki velilerle nebîler kala hayrân 

“Nefsi” deyü dehşetle kopa cümleden efgân

Ye’s ile usâtın ola ahvâli perişân 

Destur-ı şefaâtla senindir yine meydân

.

Sen Ahmed ü Mahmud u Muhammed’sin efendim

Hak’dan bize sultân-ı müeyyedsin efendim

.

Bir gün ki dalup bahr-ı gama fikrete gittim 

İlden yitürüp kendümi bî-hodlıga yitdim

İşyânım anıp âkıbetimden hazer etdim

Bu matlaı yâd eyledi bir seyyîd işittim

.

Sen Ahmed ü Mahmud u Muhammed’sin efendim

Hak’dan bize sultân-ı müeyyedsin efendim

.

Ümmideyiz ye’s ile âh eylemeyiz biz

Sermaye-i imanı tebâh eylemeyiz biz

Babın koyup agyâre penâh eylemeyiz biz

Bir kimseye sâyende nigâh eylemeyiz biz

.

Sen Ahmed ü Mahmud u Muhammed’sin efendim

Hak’dan bize sultan-ı müeyyedsin efendim

.

Bîçâredir ümmetlerin isyânına bakma 

Dest-i red urup hasret ile dûzaha yakma 

Rahm eyle aman âteş-i hicrânına yakma 

Ez-cümle kulun Gâlib-i pür-cürmü bırakma

.

Sen Ahmed ü Mahmud u Muhammed’sin efendim

Hak’dan bize sultan-ı müeyyedsin efendim

.

Şeyh Galib

Biz Seni Görmeden Sevdik Ya Resulallah

İncele !